يادش به خير بچگيامون...
چه خوش ميگذشت چهارشنبه سوري ها!
چهارشنبه سوريهاي شاد كه بوي سنتها رو ميداد و شايد از معدود روزاي سال بود كه همه به ياد ايران باستان و جشنها و مراسم با شكوه ايرانيهاي شاد و با فرهنگ بوديم!
قدمت ، اصالت ، جشن و پايكوبي و با هم شاد بودن...
اون روزا كه خيليم دور نيست ، بچه ها در كنار تموم بزرگتراشون واسه جشن چهارشنبه سوري از خونه ها بيرون ميومدن و همسايه هاي باذوق و باحال هم جمع ميشدن و همگي با هم يه آتيش بزرگ درست ميكرديم وسط كوچه و تموم خونواده ها به نوبت از روي آتيش ميپريدن.
با هم شعر ميخونديم و دست ميزديم... ((زردي من از تو ، سرخي تو از من))... و بعد بزرگترا با تشويق بقیه از روي اون آتيش عظيم ميپريدن و ماها هم كه اون زمان بچه بوديم با يه ولع وصف ناشدني به اونا خيره ميشديم
ـ مامان ، بابا ! ميشه ما هم از روي آتيش بپریم؟ ـ بابا! بذار ديگه!
بعد بابا ميگفت : صبر كنين عزيزاي من
؛ بذارين شعله ي آتيش يه كم فروكش كنه بعد نوبت بچه هاس!
بابا هميشه دوست و حامي بچه ها بود و هميشه توي هر جمعي متوجه بچه ها هم بود تا بهشون خوش بگذره و در عين حال خطري واسشون پيش نياد.
خلاصه كه بابا بعد چند دقيقه به طرفداری از بچه ها ، از بزرگترا ميخواست چند لحظه صبر كنن تا آتيش آروم بشه و بچه هام بپرن. گاهيم خودش بغلمون ميكرد و از روي آتيش ملايم شده ميپريد.
وقتي همه پريدن ، بابا بچه ها رو عقب ميكشيد و يكي از همسايه ها باز نفت مياورد و ميپاشيد روي آتيش. يه صداي هيجان انگيز بلند ميشد. آتيش يهو گر ميگرفت و شعله هاي وحشيش سر به فلك ميكشيد. اما خوبيش اين بود كه خونواده ها بودن و همه مواظب همديگه بودن. همه به فكر یه خوشي دست جمعي و دور از خطر بودن.
بعدش مراسم سيم ظرفشويي چرخوني شروع ميشد كه خيلي ديدني بود و ما بچه ها با لذت ، از دور نيگاش ميكرديم.
توي اين ميون به سبك خاصي سيب زميني هاي ريز داخل آتيش جاسازي ميشدن و بعد همگي دور هم اونا رو ميخورديم...
گاه گداري هم يه ترقه هاي آروم ، يه فشفشه ، يه هفت رنگ و ...
يه عده هم رقص و پايكوبي ميكردن و خلاصه همه خوش بوديم.
توي تموم اون لحظات ، از كودك گرفته تا جوون و تا پيرزن و پيرمرد ، همه با هم بوديم و به كسي هم صدمه اي زده نميشد!
يه شادي فراي وصف ؛ يه شب خاطره انگيز كه تا چهارشنبه سوري سال بعد ، شيرينيش واسمون باقي ميموند...
...اما نميدونم يهو چي شد كه چهارشنبه سوريهاي قشنگمون ، تبديل شد به ميدون جنگ
؛ انگاري كه جوونا قصد جون همو كردن!
ديگه مثل قبل ، زياد خونواده ها رو در كنار اين آتيش بازيا نميشه پيدا كرد.
معمولا اونايي كه از خطر گريزونن ، محكوم شدن به خونه نشيني يا نهايتا اگه خيلي خوش ذوق باشن سوار بر ماشين از مکانهای خلوت تر و كم خطرتر عبور ميكنن و با نگراني از اينكه مبادا نارنجكي ، ... به سمتشون پرتاب شه، به سرعت از جاهاي شلوغ عبور ميكنن و دور ميشن!
ديگه اون شاديا از ته دل نيست! من كه فكر ميكنم شجاع ترين و بي كله ترين آدما هم ته دلشون يه استرسي دارن كه مبادا كنارشون يه بمبي بتركه...
چرا؟ چرا جشناي باستانيمونو خراب ميكنيم؟
چرا قدر نميدونيم؟ آخه كشور ما چقدر امكانات شادي كردن و با هم بودن داره؟
محض رضاي خدا بذاريم توي كل سال ، يه چهارشنبه سوري شاد و آروم و بي دغدغه واسه همه باقي بمونه!
