بازم رفت.

همين الان الان داداش بهزاد عزيزم باز از پيشمون رفت تا يه ماه ديگه ، که دوباره بهش مرخصي بدن.
اين سربازي ديگه چيه آخه؟!
...از حق نگذريم که بهزاد خيلي عوض شد و خيلي بزرگتر و پخته تر شد اما...

توي اين چند ماه يه قطره اشک هم نريختم! به خودم مسلط شده بودم انگار.
اونقدر روزهاي سخت رو توي اين يک ساله گذرونده بودم که ديگه يادم رفته بود چقدر دلتنگي بهزاد هم ميتونه واسم گريه دار بشه!

اما چند دقيقه پيش درست جلوي در خونه ، موقعي که بهزاد رو بدرقه ميکردم تا با مامان اينا به ترمينال بره ، وقتي منو محکم و با تموم وجودش توي بغلش فشرد و بوسيد يهو انگار تموم دلتنگي اين چند ماهه اومد توي وجودم.
کاش بود اون کسي که حتي شنيدن ثانيه اي صداش منو آروم ميکرد.
کاش بود.

...زندگی باید کرد.

نميدانم اين ناتواني از دستانم است که قادر نيست حرفهايي را که سينه ام را ميفشرد با فشاري اندک روي دکمه هاي کيبرد ، به دنياي خارج از ذهنم بکشاند ؟ يا عجز من در بيان حرفهايم؟!
پر از حرفم؛
پر از احساسهاي خوب ، و پر از احساسهاي ناخوشايند؛
لبريز از دردم و آکنده از شور و اميد؛
...اميد به فردايي که در انتظار منست.
فردايي که با دستانم ، گامهايم ، و حتي نگاهم  هر روز و هر لحظه آفريده ميشوند.
و اگر بينديشيم  چه وحشت انگيز است که هر ثانيه از عمرمان ، ثانيه ها و سالهاي آتيمان را رقم خواهد زد!
ميترسم، اما در اين دنيا گريز نيست از اين بيم و اميدها.
ايستادن و توقف معنا ندارد.
درجا زدن، هدر دادن عمريست که هر لحظه اش نقشي را در فرداهايمان حک ميکند.
ميخواهم حرکت کنم.
ميخواهم موفقيت ها را يکي پس از ديگري در آغوش بکشم.
ميخواهم عاشق باشم و به اميد عشقي که دلم را گرم ميکند شب هنگام پلکهايم را روي هم بگذارم و سپيده ي صبح فردا ، با اميد و گرماي آن عشق زميني اما آسماني راه پر نشيب و فراز زندگي را ادامه دهم.
اميدوارم ؛ به زندگي
و به عشقي که سالهاست خانه ي دلم را به اميدش آب و جارو ميزنم.
دلي که هرگز به اميد يافتن يک عشق حقيقي ، هوس را تجربه نکرده است.
ايمان دارم که به قلبم خواهد آمد و اين همه اشتياق، و دست به آسمان بالا بردن ها به ياريم مي آيند.
به زودي زود.
تنها، تنهاييم را با رسيدن کسي که دوستش خواهم داشت مبادله ميکنم.
من اميدوارم؛ و مصمم و پرتلاش.
پس اي خداي من اميدم را جامه ي حقيقت بر تن کن.

                                                                                             آمين.