جاده ی یک طرفه!!!

***بیشتر از یک ماهه که مجبور شدم این پست رو بنا به دلایلی هیدن کنم اما دیگه بسه! دوستان خوبم هر کی سختشه چشماشو ببنده چون من هرگز نوشته هامو پاک نمیکنم. همینه که هست!!!***

من یه عروسکم ؛ و تو یه کودک لجباز و سرسخت!
من یه عروسک بینوام که بی هیچ اختیاری از خودم ، تو رو از پشت ویترین جذب خودم کردم.
تو یه کودک بی منطق و خودخواهی که اونقدر گریه زاری و هوار هوار میکنی تا همه به ناچار تسلیم خواسته هات بشن.
من اما یه عروسک بیچاره که مجبورم تسلیم خواسته ی تو باشم و مال تو بشم!

یه عروسک هر قدر هم که غمگین و ناراضی باشه ، حق نداره لبخند رو از لباش برداره! آخه وظیفه ش لبخند زدنه  واسه اینکه اونی که خواسته ش ، باید خوشحال باشه!!
یه عروسک مجبوره اشکهاشو پشت لبخندش و پشت اون چهره ی جذاب و دوست داشتنیش قایم کنه!

.....

نیگاه کن منو!  چشماتو باز کن!!
حالا که به خاطر خودخواهی هات منو به بند کشیدی و غرق در شادی خودت هستی ، هیچ میبینی چه حزنی ته دل منه؟  هیچ میفهمی من واسه اینکه تو خوشحال باشی باید الکی بهت لبخند تحویل بدم؟!
اونقدر سرمست و راضی هستی که منو نمیبینی!

نگو عاشقمی وقتی اصلا احساس درونی منو نمیبینی و واست اهمیتی نداره که چه زجری دارم میکشم!
من که بهت گفتم اونی نیستی که من میخوام! دیگه چرا انقدر اصرار؟ فرصت واسه چی ازم میخوای وقتی از همین الان میدونم اونی نیستی که باید باشی!!

گوش کن حرف منو!  این آخه چه دوست داشتنیه بی رحم!؟!؟
تا زمونی که منو توی این قفس شیک و شاعرانه(!!!)  واسه خودت محبوس کردی و داری از بیرون قفس تصدق من میری و ذوقمو میکنی ، من هر روز و هر روز افسرده تر میشم!
جای من تو قفس نیست!!!
تو رو خدا اگه دوستم داری رهام کن! چطور دلت میاد کسیو که ادعا میکنی دوستش داری زجرکش کنی؟؟؟
به جون خودم پرنده ای که دلش واسه یه جای دیگه پر میکشه ، توی بهترین و رویایی ترین قفسی که تو با تموم وجودت با عشق بهش هدیه بدی هرگز خوشبخت نیست!

عشق پاکتو، خوبی و محبتتو  باور دارم اما دست خودم نیست! هیچ وقت دوستت نداشتم و ندارم!!محض رضای خدا تنهام بذار و با ابراز علاقه ت اینقدر روحمو نشکن.
دیگه از خودم موجودیتی واسم باقی نذاشتی!  حس میکنم یه عروسک کوکیم که باید هر لحظه در خدمتت باشم ، بخندم ، برقصم و با چشمای معصوم و بی اراده  زیر رگبار نگاههای عاشقونه ت دلم بلرزه و جمله های سرشار از احساستو بشنوم و در نهایت بگم :  " در خدمتم سرورم. امر امر شماست!"

من تموم ماهیها رو دوست دارم!

يه آکواريوم نسبتا بزرگ ، درست وسط کريدور طبقه دوم دانشکده مون  ، لب به لب پنجره ها تعبيه شده بود.
و دو تا ماهي نقره اي بزرگ اما وحشتناک(!!!) که گروه زيست خدا تومن پولشو داده بودن از اون تو ، با شاخک هاي گنده شون و آرواره هاي بيريختشون هر روز به ما دهن کجي ميکردن.
با اين حال مايه ي سرگرميمون بودن و صبح به صبح ميرفتيم کلي باهاشون حرف ميزديم و به چهره ي مخوفشون خيره ميشديم و گوشتمون ميريخت.  کلي هم مسخره شون ميکرديم و قاه قاه ميخنديديم!

...من اما کم کم بهشون انس گرفتم ؛ به اونا و يه سري لجن خوار و ماهي ريزهاي خوشگل که لابه لاي جمعيت اونا پرسه ميزدن و خودنمايي ميکردن.

تا اينکه يکي از همون روزا، در اثر بي دقتي خدمه ي دانشگاه ...
طبق عادت بين کلاسامون رفتيم سر وقت اونا.
دور آکواريوم شلوغ تر از هر روز بود. جماعت دختر و پسر اون دور حلقه زده بودن.

- يه سري بلند بلند قهقهه ميزدن که : "نيگاه کنين! ماهيا فلج شدن!!"  ( گويي خنده دارترين کمدي دنيا رو داشتن تماشا ميکردن!!!)

- و دسته ي ديگه که فهيم تر بودن ، با ناراحتي سرشونو تکون ميدادن و بعد شونه هاشونو مينداختن بالا و ميرفتن به سراغ روزمرّگيهاي خودشون!! 

؛ بي تفاوت نسبت به اون حالت مستاصل ماهيا که با جفت گوشام صداي جيغشونو ميشنيدم انگار
تن لخت و فلجشونو يه وري روي آب رها کرده بودن و با زبون بي زبوني هواااااااار ميکردن و عاجزانه کمک ميخواستن!

 

...به بچه هاي رشته ي زيست گفتم : يه فکري بکنين؟
خيلي خونسرد گفتن ما نميدونيم و راهشونو گرفتن و رفتن!

دیگه خودم پرسون پرسون از اين اتاق به اون اتاق و از اين سالن به اون سالن دوان دوان رفتم و بالاخره يکي از اساتيد زيست جانوري رو پيدا کردم و با هزار زور و زحمت آوردمشون بالاي جسد!!!
آره ؛ جسد!
آخه يکي از اونا طاقت نياورده بود و جون داده بود!
دکتر گفتن : "چي ميشد اگه همه مون اينطور نسبت به اطرافمون و همه ي موجودات زنده دلسوز و مسئوليت پذير ميبوديم؟ اگه فقط چند دقيقه زودتر کسي اومده بود به کمکشون ، الان هر دوشون زنده بودن!"

و بعد هم خيلي خيلي خيلي ازم تشکر کردن و از اون روز به بعد هر جا منو ميديدن تا کمر جلوم خم ميشدن و به باقي اساتيد نشونم ميدادن و همگي بارها و بارها و بارها منو مورد لطف خودشون قرار دادن!

...

تعريف از خود نباشه اما از بچگي با اين باورها شخصيتم شکل گرفته که :

((تو کز محنت ديگران بي غمي     نشايد که نامت نهند آدمي))

و

((رنج خود را راحت ياران طلب))

و

...

از خيليا بارها شنيدم که به من ميگن مهربون!!!
اما هرگز اعتقاد نداشتم که اين رفتارها نشون از مهربوني منه!
چون توي ذهنم انسان بودن چنين معنايي رو داشت. و من هم يک انسان بودم. فقط همين.

يکي از همون کساني که يه روز دوستم داشت و چندين و چند بار هم بهم گفته بود "تو خيلي مهربوني"  ، توي فصل امتحانات که نگرانش شده بودم که نکنه باز درس نخونه و واسه سومین بار متوالي مشروط بشه ، بهم گفت:
تو چرا هميشه فکر ميکني يه ناجي هستي و بايد به ديگران کمک کني؟
و ازم خواست توي رفتارم تجديد نظر کنم!!!

دلم خيلي از حرفش شيکست اما طبق توصيه ي اون ، با خودم خيلي کلنجار رفتم  بشم مثل بقيه ي آدمايي که اون روز توي کريدور به راه خودشون ادامه دادن و بي تفاوت رفتن!

اما...
اما آخر بازم به اين نتيجه رسيدم که زندگی تک تک ماهيها واسم مهمه.
...هر قدر هم که زشت باشن!

این خود عشقه!

چند سالی بود که آرزو کرده بودم توی حوالی سن 20 سالگی بتونم به مکه برم. اما هرگز به فکرم نرسیده بود میشه واسه عمره دانشجویی ثبت نام کرد.

... تا اینکه امسال رسید. سال آخر تحصیلم در مقطع کارشناسی.
زد به سرم که این یه سال رو بیام اسم بنویسم و شانسمو امتحان کنم.
به خودم میگفتم توی این همه متقاضی محاله  اما بنویسم که یه شانس هرقدر هم کم واسه خودم ایجاد کنم.

با اتفاقاتی که طی یک سال اخیر واسم افتاده بود یه جورایی قلبا احساس نیاز میکردم به چنین سفری ؛ هر چند که توی این مدت ، خود خدای مهربونم انواع سفرهای تفریحی و زیارتی رو واسم فراهم کرد تا از اون حال و هوایی که داشتم فاصله بگیرم و کمی تسکین پیدا کنم.

اگه سالهای قبل از سر وظیفه و بندگی خدا ، میگفتم دوستش دارم ، امسال با سلول به سلول وجودم میگم عاشقشم.
خیلی مهربونه. خیلی عزیزه. خیلی خوبه. نمیدونین توی چه روزایی تنهام نذاشت و کنارم بود و با نشونه هایی که هر لحظه سر راهم میذاشت بهم قوت قلب میداد.
دیگه حالا میدونم هر چی بشه از لطف و حکمت اونه و تموم کارای اون درست و از سر عشقش به بنده هاشه و صلاح تک تک بنده هاشو میخواد و اگه اشتباهی باشه از جانب ماهاس.

...قضیه ش مفصله.
عاجزم از به تفصیل شرح دادنش و عاجزم از خلاصه کردنش!

... مخلص کلام اینکه در کمال تعجب توی یکی از روزایی که باز غمگین بودم ، خبر دادن اسمم به عنوان نفر 7 یا 8 لیست ذخیره دوم توی قرعه کشی عمره دانشجویی در اومده!
یک لحظه ذوق زده شدم اما یکباره دنیای غم اومد به دلم!
نفر 8 ذخیره دوم یعنی هیچ!
یعنی خوردی به بن بست!
یعنی بسووووووووووز!
چون اگه مثل خیلیای دیگه کلا اسمت در نیومده بود میگفتی قسمت نبوده  ...
اما حالا اسمت در اومده تا بدونی باید میرفتی ؛ اما توی لیست به جاده خاکی زده ها قرار گرفتی تا بدونی لیاقت نداشتی و باید بسوزی!
خیلی غصه خوردم. گفتم باید هر کاری میتونم بکنم تا خدا لیاقتش رو بهم بده. باید خودمو به آب و آتیش بزنم. (یعنی زدم؟!)

...عصر یکشنبه ی هفته ی پیش ، رفتم دانشگاه تا سراغی بگیرم و ببینم آیا احتمالی داره که منم برم، که بهم گفتن حتی 1% هم احتمال نداره.
گفتن به هیچ وجه ممکن نیست و دیگه لیست بسته شده و تموم شده رفته.
خیلی سوختم از اینکه سعادت نداشتم این سال آخری برم مکه!
با بغض گفتم : "من مطمئنم اگه خدا بخواد خودش منو راهی میکنه"  و با لبخندی تلخ دانشگاه رو ترک کردم.

...

درست صبح روز سه شنبه (دو روز بعد از اون ماجرا) که من به تهران رفته بودم ، از دانشگاه باهام تماس گرفتن و گفتن به فکر آماده کردن مدارک و پاسپورتت باش!!!!

فقط خدا خودش میدونه باهام چیکار کرد و چه دنیایی بهم داد.
از ذوقم انگاری تا عرش رفتم ...

و آخر شب به یاد تموم روزهای پر درس این یک سال اخیر و محبتهایی که از خدا دیدم توی اون روزا، اشک شوق ریختم و شکرش کردم.

شیرینی اون شب رو تا عمر دارم یادم میمونه و ...

این خود عشقه.