به ياد اونايي که به يادشون نيستم!

مث تموم آدماي ديگه ، به افراد يا چيزايي فکر ميکنم که واسم مهمن و دوسشون دارم؛
و راجع به چيزايي حرف ميزنم که توي فکر و ذهن و قلبمن (چه تلخ و چه شيرين).
.
.
.
اما...
خيلي خيلي
متاسفم واسه اونايي که توي زندگيشون نقش پر رنگي دارم اما اونا واسه من يا کم رنگ بودن و به مرور زمان محو شدن ، و يا هرگز رنگي نداشتن!
متاسفم واسه اونايي که بهم علاقمند بودن يا هستن ، اما توي دل من جايي ندارن؛
متاسفم واسه اونايي که جزيي از مهمترين خاطرات تلخ يا شيرين زندگيشونم ، اما توي گوشه هاي ذهن من ناپديد شدن؛
متاسفم واسه اونايي که وقتي رفتم ، به يادم شبها و روزهايي گريه کردن ؛
متاسفم واسه اونايي که نخواستم حتي ثانيه اي بهشون فکر کنم؛
و
متاسفم اگه توي اين وبلاگ حتي کلمه اي از اونا و خاطراتشون ثبت نکردم.
فکر ميکنم اين نهايت توجهي بود که ميتونستم به  "فراموش شدگان زندگيم"  داشته باشم!
.
.
.
متاسفم؛
"زندگي" يعني همين.

 

 

آغاز برای انجام

روزهای خوبی به سراغم اومده.

سرم خیلی شلوغه اما سرگرم مشغله هایی هستم که ازشون لذت میبرم.

فقط این بین  احتیاج به یه هدف توی زندگیم احساس میکنم. این تنها چیزیه که فعلا جاش توی زندگیم خالیه.

به زودی راهمو کشف میکنم.