حرف زیاد دارم ولی فعلا فقط گریه دارم :((

شب سیزده بدر - مدینه ی منوره - بین الحرمین

اینجا جایی بود که مظلومیت علی و فاطمه و فرزندانشون رو با پوست و استخونم حس کردم

اینجا جایی بود که دلم به حال شیعه سوخت

اینجا جایی بود که خجالت کشیدم از اینکه فقط اسمم اینه که شیعه ی فاطمه هستم

اینجا جایی بود که واسه اولين بار توی کل عمرم از ته دل برای ظهور امام زمان و نابودی دشمنان علی و فاطمه دعا کردم

اینجا جایی بود که جز گریه هیچ کاری ازم بر نیومد!

... محله ی بنی هاشم ،

... صدای گریه های علی

... حسرت دیدن خونه ی فاطمه ،

... باب بسته شده ی جبرئیل ،

... مظلومیت اهالی بقیع ،

... جای خالی امام مهدی ... 

به خدا اگه نرفتی ، هر چی بگم نمیتونی اونیو درک کنی که ما رفته ها احساس کردیم

توی حرم امام رضا آرامش مطلقه و دریای بیکران عشق مردم.

اونجا به خودت میبالی که محب چهارده معصومی اما وقتی به مدینه که شهر خود معصومینه پا میذاری ، بوی غربتشون دیوونه میکندت!

اونجا خجالت میکشی که فقط یه محب هستی نه یه شیعه ی واقعی!!!

اونجا تازه میفهمی حدیث معتبر "ثقلین" چقدر توش حرفها نهفته هستش!

نمیتونم بیشتر ادامه بدم.  امیدوارم بتونم توی پستهای بعدی بیشتر راجع به سفرم صحبت کنم