هر روز یه فکر جدید

خبر فوری

inmymind1363 — Sun, 31 Aug 2008 22:30:18 GMT

توی این مدت چند تا پست آماده کرده بودم و عکسام هم آپلود شده اما توی قرار دادنشون در وبلاگم به مشکل برخوردم و همه شون هیدن موندن تا "شاید وقتی دیگر"

فردا دارم واسه مدت دست کم ۱۰ روز میرم تهران و دیگه رسما خبری ازم نیست.

اولین باریه که رمضان رو توی شهر دیگه ای روزه خواهم گرفت

راستی رمضان تهران چه شکلیه؟

سر افطاراتون واسه مام دعا کنین

این یک "سمفونی مردگان" است!

inmymind1363 — Mon, 11 Aug 2008 21:47:18 GMT

با همه ی وجودش میدوید. انگار تمام انرژیش توی پاهاش جمع شده بود. صدای محکم کوبیده شدن کفشهاش به کف اسفالت خیابون بوی عجز و استیصال میداد.

و در پی اون صدا ، صدای دیگه ای ...
هر دو میدویدن.
ناخودآگاه به سمت صداها خیز برداشتم ؛ یک حس کنجکاوی بی اختیار ، و احمقانه شاید!
چند قدمی بیشتر از من فاصله نداشت که چشمهام چشمهاشو پیدا کرد: یه غریبه که توی سکوت ، تنها با نگاهش در چشم به هم زدنی یه دنیا درد و غم رو برام گریه کرد ؛ بدون فروغلتیدن حتی یک قطره اشک!!!
چشممون بود و دلهامون و چند لحظه ی کوتاه...
همدرد نبودیم اما قصه ی پرغصه ی دلشو شنفتم.
.
.
.
ضربه ی سیلی محکمی به صورتش نواخته شد؛ من موندم و یک دنیا شرم. شرم از نگاهی که ناخونده مهمون چشمهای مظلوم و بی پناهش کرده بودم. صدبار به خاطر کنجکاوی مزخرفم خودمو لعنت کردم. کنجکاوی ساده ای که حالا منو شاهد خورد شدنش کرده بود.
زبونم از کار افتاد و بغض گلومو فشرد.
اون مرد بیرحم ، کیف رو به زور از دستاش کشید و بعد با مشت و لگد سوار ماشینش کرد. و زن شرمگین و ناتوان بی هیچ حرفی و حتی گریه ای و یا اشک بی صدایی ، بی اختیار این "جبر" رو پذیرفت و رفت!

خیلی فکر کردم که بعدش چی میشه؟
_ سهم امثال این زن از "زندگی" چیه؟!
_ چنین مردهایی از "اون دنیا" چی میدونن؟!
_ و من نوعی این وسط چیکار میتونم بکنم به جز دزدیدن چشمهام و "ندیدن" ؟ تا لااقل سنگینی نگاه من یه بار دیگه ، یه جای دیگه ، یه انسان درمونده ی دیگه رو شرمگین نکنه.

عشق<-------->عطش

inmymind1363 — Sat, 02 Aug 2008 12:27:18 GMT

هفته ی پیش اومد خونه مون.
خیلی غمگین و نالان بود.نگرانش بودم.مدتی بود که میدونست قراره همه چیز تموم بشه اما از آخرین تماسشون چند روزی بیشتر نگذشته بود.
غرق در افکار خودمون بودیم. روی یکی از تختهای اتاقم دراز کشیده بود و درحالیکه سگ پشمالو و بزرگ عروسکی منو توی بغلش میفشرد ، به یه موزیک غمناک گوش میداد. مغرور بود. و هرگز قطره اشکی از اون رو هیچکی ندیده بود. با این وجود و با اینکه اونشب هم اشکشو ندیدم ، متوجه گریه ی بی صدا و مخفیانه ش بودم. نخواستم متوجه شه که حواسم بهشه چون میدونستم بازم بغضشو قورت میده.
دل نگرانش بودم. و توی ذهنم برای تسکین دادنش باهاش هزاران حرف میزدم اما در نهایت تنها حرفی که به زبون می آوردم سکوت بود و سکوت.

مفیدترین حرفی که اون بهش نیاز داشت. فقط حضور یک دوست.
.
.
.
امروز بازم اومد اینجا و این بار کاملا خوشحال بود و هیجان زده. از ماجرای جدیدی که ظرف این چند روز شروع شده بود با شوقی غیر قابل وصف صحبت میکرد و من حیرت زده بهش خیره شده بودم.
خدا رو شکر کردم که زمین نخورد و تونست به راحتی بلند شه.
ماجرا رو به دوست مشترکمون هم گفته بود.
وقتی رفت ، اون دوست بهم تلفن کرد. حیرت زده و خوشحال گفتم : باورم نمیشه! توی این یک هفته دنیای خودشو عوض کرد!

نفسی عمیق کشید و گفت : عشق و عطش ظاهرشون کاملا یکسانه. تفاوتشونو گذر زمان معلوم میکنه.

این بار آه جانسوزی کشیدم و گفتم : ای کاش ... !!!

نداریم که نداریم! آخه به تو چه؟!؟!

inmymind1363 — Mon, 28 Jul 2008 20:31:18 GMT

بنزين واسه ماشينامون نداريم؛
گاز تو چله ي زمستون نداريم؛
برق تو فصل امتحانات دانشگاهها و وسط گرماي تابستون نداريم؛
هي ميگيم انرژي هسته اي حق مسلم ماست اما عرضه ي راه اندازي يه نيروگاه هسته اي واسه توليد برق رو هم نداريم!
رو داريم ، اعتماد به نفس داريم ، خيلي چيزاي ديگه هم داريم منتها نميدونم چرا اون چيزايي که بايد داشته باشيم رو نداريم!

يادم رفته بود به دارايي هامون ، داشتن چندين باکس آب معدني توي خونه هامون رو هم اضافه کنم!!! توي تلويزيون جوجه زرده هي خودزني ميکنه ميگه : " آب با ارزش نوشيدن اگر هدر بره ، هيچ ميدونين چطور ميشه؟ " والا ما که چند ساله آب لوله کشي هامون آلوده شده و ارزش نوشيدن نداره! پس نميدونيم چطور ميشه!
.
.
.
با اين وضعي که پيش ميره ، سال آينده اکسيژن رو هم جيره بندي ميکنن و فاتحه مون خونده س!!!!
مام که ملت صبور! به خوبی یاد گرفتیم که دندونمونو بذاریم روی جیگرمون! نه تورم و گروني صدامونو در مياره و نه مشکلاتي که فقط و فقط (!!!) مربوطه به وضعيت آب و هوا و گرما و سرماي بيش از اندازه !!!
مسئولين بينوا هيچ نقشي توي اين اوضاع ندارن جز اينکه مثل مردم ديگه دست به دعا بردارن و از خود خدا بخوان بهمون رحم کنه!!!
توي مملکت ما فکر و دور انديشي و برنامه ريزي معنا نداره! همه چيز به خواست خدا و مقدرات مربوطه!!!

ایام امتحانات تیر ماه امسال مصادف شده بود با بی برقیهای نامنظم در سطح کشور عزیزمون! و موضوعی که بر جذابیت این بی برقیها می افزود،این بود که دست برقضا شروع بی برقیها با آغاز شب همزمان بود! و این یعنی دانشجویان گرامی درس تعطیل! جیش،بوس،لالا تا فردا که روشنایی رایگان و خدادادی کشورمونو از تاریکی دربیاره!

نوشته های بالا شکوائیه ی من بود که توی کلوب دانشگاهمون گذاشته بودم.

اگه دوست دارین کل ماجرا رو بدونین ، بد نیست که ۸ کامنت اول این پست رو که در واقع من از کامنتهای کلوبمون copy و paste کردم به دقت بخونین.

... و در نهایت سکوت رو بهترین فریاد دیدم

میروم دلمردگی ها را ز سر بیرون کنم

inmymind1363 — Fri, 18 Jul 2008 20:54:18 GMT

قصد دارم یه مدت از این خلوت شبانه توی دنیای پر رنگ و لعاب مجازی دور شم؛

فاصله بگیرم تا شاید فراموش کنم خیلی چیزا رو؛

و به یاد بیارم بسیاری چیزهای دیگه رو.

خودمو که در لابلای این سالهای بی خاصیت دانشجویی گم کردم، باز از میون صفحه صفحه ی کتابها پیدا کنم.

کتابهای خوب و ارزشمندی که به عنوان هدیه از دوستان گرفتم و یا به امید پیدا شدن یک وقت خالی،خودم تهیه شون کردم و چند ساله که دارن خاک میخورن!

باز بعد مدتها لذت خوندن کتاب رو تجربه کردم.

شاید این بی هدفی و بیقراری لعنتی یه جایی توی گذر زمان منو رها کنه و آسایش بعد چند سال باز به سراغم بیاد

چهره ی محبوب روزگار نوجوانی؛ خداحافظ

inmymind1363 — Fri, 18 Jul 2008 13:05:18 GMT

خسرو شکیبایی صبح جمعه ۲۸ تیر ماه در سن ۶۴ سالگی به علت ایست قلبی در بیمارستان پارسیان تهران درگذشت. وی مبتلا به سرطان کبد بود و بر اساس گزارش تیم پزشکی بر اثر همین عارضه در گذشت.

دانش آموز دوران راهنمایی بودم و احساساتم به راحتی تحت تاثیر قرار میگرفت.

بعد از "روزی روزگاری" و "یکبار برای همیشه" و فیلمهایی از این دست ، حالا با تماشای سریال محبوب اون دوران ("خانه ی سبز") و فیلم سینمایی "خواهران غریب" ، شیفته ی نوع بازی احساسی شکیبایی شده بودم.

... و برعکس با دیدن فیلم سینمایی "عاشقانه" احساس تنفر در من ایجاد شد.

تازه درک کردم که چه احساسات متفاوتی از دیدن یک شخص در نقشهای متنوع میتونه به آدم القا بشه.

حالا امروز بعد از گذشت اینهمه سال خبر فوتش یکهو منو به اون روزا برد و اساسی شوکه شدم.

روحش شاد.

پیش به سوی یک زندگی جسورانه!

inmymind1363 — Thu, 17 Jul 2008 23:53:18 GMT

تموم کارهامو با دلیل انجام میدادم و اگه کاری منطقی پشتش نبود ازش حذر میکردم.
اونقدر بکر و معصوم و پاک بودم که "کوچکترین اشتباهی" واسم گناه محسوب میشد. (یه بار توی یه جمع ، دوستان همکلاسیم در غیاب من گفته بودن: "ما همه بارها و بارها اشتباهات بزرگی میکنیم اما به چشم هیچکس نمیاد اما مائده کوچکترین خطایی که میکنه همه متعجب میشن و سرزنشش میکنن!" و بعد به این نتیجه رسیدن که : "مائده چون اکثر اوقات درست فکر و رفتار میکنه توقع دیگران ازش خیلی بالا میره و اشتباهش فوری به چشم میاد" )
.
.
.
.
حالا اما کم کم همه چیز داره فرق میکنه.
هنوزم از گناه دوری میکنم اما...
دیگه از اشتباه کردن حذر نمیکنم.
حالا میفهمم اون دوست فهمیده و درستی رو که به افکار خودش لقب "درخشندگیهای یک ذهن ناپاک(!!!)" رو داده بود!
قصد توجیه کردن ندارم اما فکر میکنم اونی میتونه رشد بیشتر و بهتری بکنه که از اشتباه کردن نترسه و در یک حد معقولی ریسک پذیر باشه و حتی با شجاعت اعلام کنه که "میتونه اشتباه هم بکنه"

حالا من همینجا با صدای بلند فریاااااااااد میزنم : " ایها الناس! من اون مائده ی سابق نیستم. اون غرور ناشی از بی اشتباه بودن رو کشتم و حالا سبک شدم و میخوام زندگیمو با دستای خودم بسازم ؛ زمین بخورم و باز با استعانت از خدای خودم بلند شم و رو به جلو حرکت کنم"

آخرین روزها ...

inmymind1363 — Mon, 07 Jul 2008 17:10:18 GMT

همیشه هر شروعی یه پایان داره.

دیر یا زود داره اما هیچ چیز توی این دنیای فانی از این قاعده مستثنا نیست.

ما مخلوقات ساکن این کره ی خاکی در بند زمان اسیریم و گذر زمان هر لحظه زندگیمونو دستخوش تغییرات زیادی میکنه.

هر روز ، روز شروع یک کار ، روز سلام های جدید و آشنایی های نو ؛ و در مقابل ، پایان یک ماجرا ، یک دوستی و یک زندگی برای نوع بشره.

هر اولین روزی ، دیر یا زود یه آخرین روز هم به دنبال داره.

.
امروز واسه من یه آخرین روز غم انگیز و به یاد موندنی بود!

یه خداحافظی نه چندان خوشایند.

خداحافظی غریب با دوستان همدانشگاهی.

دوستانی خوب که شاید تا آخر عمر دیگه هرگز هم رو نبینیم.

دوستانی که چندین سال با هم زندگی کردیم ، خندیدیم ، غصه خوردیم ، با مشورت هم برای مشکلات راه حل پیدا کردیم و حالا با لبخندی غم انگیز ، با یک خداحافظی ساده ، هر کدوم به سوی زندگی خودمون روانه شدیم.

تا شاید یه روزی ...

یه جایی ...

یه جوری ...

باز همدیگه رو ببینیم.

این روزا اما دیگه رفته و نزدیک بودنمون شاید ...

شاید با گذر زمان...

اما باز ، یه روز تازه در راهه و آشناییها و دوستیهای نو.

رسم روزگار همینه.

و ما هم از اهالی همین روزگاریم.

جنسیت حرف اول و آخرو میزنه!

inmymind1363 — Mon, 26 May 2008 16:53:18 GMT

کانون فیلم و عکس دانشگاه در یک اقدام بی سابقه و خارج از حد تصور(!!!) اقدام به فروش بلیط سینماهای شهر کرد. قرار شد هر هفته بلیط نیم بهای یک فیلم به فروش برسه.
همه با شور و هیجان ، دختر و پسر ، از دانشکده های مختلف شرکت کردیم تا این فرصت رو غنیمت بدونیم و یک تفریح سالم و دسته جمعی داشته باشیم ؛ رفتن به یک محیط فرهنگی برای تماشای فیلم سینمایی اکران شده در شهرمون. به همون شکلی که توی جشنهای داخل دانشگاه در کنار هم بودیم : صمیمانه ، شاد ، فرهنگی و دانشجویی.
تفریحی که تا قبل از اون ، خودمون توی اکیپ های غیر رسمی و کوچکتر به صورت خود جوش انجامش میدادیم. و این بار به شکل قانونی بود و خوبیشم این بود که کل سینما دربست در اختیار خودمون بود.

اما دیری نپائید که ...
مسئولین خوش فکرمون که همیشه دلسوز ما جوونا هستن ، از تاریکی و اختلاط دختر و پسر (!!!) بدنشون عینهو بید به لرزه افتاد!!!
این شد که تصمیم گرفتن مشکل رو ریشه ای حل کنن.
واسه همینم تصمیم گرفتن کانون فیلم و عکس رو از ریشه در بیارن و منحل کنن! اما با تلاش بچه ها ، از انجام این کار منصرف شدن.
حالا ما بازم هر هفته میتونیم بریم سینما. اما ...

احساس خودشیفتگی!!! :-)

inmymind1363 — Sun, 25 May 2008 17:56:18 GMT

سخت به نظر میاد فرو بردن خشمی که داره منفجرت میکنه.
و حتی از همون لحظه ای که تصمیم میگیری دیگه خشمگین نشی ، بارها و بارها و بارها پیش میاد که صبرت تموم میشه و میخوای تلافی تموم اون فرو بردن خشم ها رو یکجا در بیاری و بترکی!
اما اگه یه کم دیگه طاقت بیاری و اراده کنی ، بعد از گذروندن اون مرحله میرسه زمانی که این کنترل کردن خود و مسلط بودن بر خود ، دیگه باعث غرور و خوشحالیتم میشه.
حالا دیگه هر بار که عصبانی میشی و فوری خودتو آروم میکنی ، به این همه قدرت تفکر و تسلطت به خودت میبالی.
کیف میکنی که به اون سطح از رشد اجتماعی و بلوغ فکری رسیدی که در اکثر مواقع (و نه همیشه البته!) میتونی قوی و آروم باشی.